LONG READ
Pleisterplaatsen
“Een pleisterplaats is een plaats waar men even kan rusten of een tussenstop kan maken tijdens een reis. Dit kan een aanlegplaats zijn voor schepen, een halte voor reizigers, of een uitspanning waar men kan genieten van een maaltijd en ontspanning. Het is een plek waar bezoekers kunnen samenkomen en even kunnen vertoeven,” aldus de zoekmachine. Een pleisterplaats: een plek van samenkomst en van rust; een plaats waar je welkom bent. Een pleisterplaats is verwelkomend en heeft de reiziger iets te bieden.
We zijn als gelovigen allemaal op reis en mogen als Volk van God samen onderweg zijn. In onze geloofsreis leren en groeien we. We bouwen samen aan onze Kerk waarin ieder met zijn eigen talenten een rol en een plaats heeft. Als lokale kerk en gemeenschap vervullen we hierin ook een belangrijke rol en kunnen we een pleisterplaats zijn waar je welkom bent, waar je kunt rusten op je reis, waar je mensen ontmoet die met je meetrekken, waar het goed toeven is.
Zoals vroeger bij de oma van Richard Steenvoorde OP: “Mijn oma had een bordje aan de deur met daarop ‘EHBO-verbandtrommel aanwezig’. Dat maakte haar huis letterlijk een pleisterplaats. De achterdeur was altijd open, en binnen stond de thee onder een ouderwetse theemuts klaar. Een klein probleem, een groot probleem, of gewoon een praatje: iedereen was welkom. Mijn oma had een rotsvast geloof. Maar ze legde het niemand op. Ze luisterde, en bad ’s avonds haar rozenkrans.”
Luisteren
Kan onze lokale kerk ook een pleisterplaats zijn voor wie onderweg is door het leven en af en toe struikelt? Of is de deur altijd dicht? En is ons eigen hart open genoeg? Maken we tijd om te luisteren? Naar elkaar, naar God? Of zijn we druk met organiseren, repeteren en vergaderen? Beginnen we op derde Paasdag alweer over het korenrooster van kerstmis na te denken?
Een van de belangrijkste lessen van het proces van synodaliteit is eigenlijk de meest eenvoudige: luisteren werkt beter. In plaats van organiseren, oprecht aandacht geven aan God, aan elkaar, aan de nieuwkomer en de oudgediende.
Lokale pleisterplaatsen
Kerken kunnen pleisterplaatsen zijn in onze maatschappij waarin we vaak maar door rennen in de drukte van alle dag. Een kleine oase in de drukte. In een ingewikkelde samenleving zijn er pleisterplaatsen nodig waar mensen welkom zijn, waar ze even mogen bijkomen van de drukte van alledag, zonder oordeel, zonder verwachtingen. Waar mensen hun verhaal kwijt kunnen over hun zorgen en hun hoop. Even een kaarsje kunnen opsteken, kunnen bidden.
Plaatsen ook met een open hart en een open oor voor wie aanlegt bij onze pleisterplaats. Waar we echt naar elkaar luisteren. Zoals paus Leo XIV zei tijdens de homilie in de H. Mis in de Sint-Pieter tijdens het Jubileum voor Synodale Teams: “Luisteren is een gave van grote waarde,” zei hij, “beginnend bij het luisteren naar het Woord van God, naar elkaar, en naar de wijsheid die we vinden in mannen en vrouwen, binnen en buiten de Kerk — ook bij wie zoeken naar waarheid zonder zichzelf als gelovig te beschouwen.”
Woorden die concreet zijn en ons uitdagen om écht te luisteren. Want zoals we ook in onze kerk mogen ervaren: mensen verlangen niet zozeer naar antwoorden, maar naar iemand die écht luistert. En dat luisteren op zichzelf al evangeliserend kan zijn. Luisteren is een levenshouding van onze Kerk.
Hoe is het in onze kerk, in onze gemeenschap?
Zijn wij in onze kerk, in onze gemeenschap verwelkomend? Staat onze deur open? Luisteren we écht? Zijn we een pleisterplaats voor wie onderweg is? Wat hebben wij te bieden?
Vragen om eens bij te stil te staan en te kijken hoe dit in jouw parochie of gemeenschap is.
Vragen om over in gesprek te gaan met elkaar. Op een open manier, door te luisteren, naar elkaar en naar de Heilige Geest. Hoe kunnen we als parochie of gemeenschap die pleisterplaats van hoop zijn?
Luistergesprek
Met het Gesprek in de Geest kun je spreken over dit onderwerp. Nodig verschillende mensen vanuit de parochie uit: vrijwilligers, bestuursleden, leden van het pastoraal team; maar ook mensen die nieuw zijn binnen de parochie. En luister in de verschillende rondes naar elkaar. Vaak denken we dat we heel verwelkomend zijn, maar wordt dat ook wel zo ervaren? Of misschien is het wel “teveel van het goede”?
In het luistergesprek kan iedereen zijn ervaringen en beelden delen en wordt met behulp van de Heilige Geest onderscheiden wat resoneert en tot ons spreekt. In de laatste ronde luisteren we en bespreken we wat er nu van ons wordt gevraagd. Een gesprek vanuit een open houding, zonder vooroordelen om te spreken over hoe je als parochie of gemeenschap werkelijk verwelkomend kan zijn. En zo samen op weg te zijn om samen te bouwen aan onze Kerk.
Meer tools en inspiratie
- Gebruik de infograhic van het Gesprek in de Geest
- Hier vind je een artikel voor in het parochieblad of de nieuwsbrief over Lokale pleisterplaatsen van hoop
